สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด

            คนเราใช้ ความสุข เป็นตัวกำหนด การกระทำ  มีการทดลองเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า ในสถานการณ์ที่ต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว  คนเรามักเลือกสิ่งที่คิดว่าจะทำให้มีความสุขที่สุดโดยไม่ใส่ใจถึงผลกระทบเชิงลบที่อาจเกิดขึ้น แต่คนเราก็ไม่ได้ตกเป็นทาสของความพึงพอใจแบบที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสมอไป อีกทั้งยังสามารถรอคอยสิ่งที่จะทำให้มีความสุขได้มากกว่าและยั่งยืนกว่า  " หากมีการเรียนรู้อย่างถูกต้อง "

            

            โชคไม่ดีที่ความสุขโดยตัวของมันเองนั้นเกิดขึ้นได้ไม่นานก็หายไป คนเราจึงต้องการแสวงหาความสุขกันอยู่เรื่อยไปจนเกิดเป็นวงจร สุข-พอใจ-หมดสุข-ทุกข์ใจ-แสวงหา-สุข….เช่นนี้เรื่อยไปไม่จบสิ้น มนุษย์จึงไม่สามารถมีความสุขอย่างยั่งยืน ความสุข ความพึงพอใจมีจุดเริ่มต้นจากความต้องการที่จะได้รับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ตัวอย่างเช่น  เราจะรู้สึกพึงพอใจกับการดื่มน้ำเย็นๆสักแก้วก็ต่อเมื่อเรารู้สึกกระหายน้ำ แต่ทันทีที่ความกระหายหมดไป เราก็จะไม่รู้สึกอะไรกับน้ำเย็นที่ดื่มอีก  หากเราไม่ตกอยู่ในอันตราย เราก็จะไม่คิดหาทางป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้น รวมทั้งไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับสิ่งที่เรามีอยู่  จึงอาจกล่าวได้ว่า ความพึงพอใจทางกายภาพ ซึ่งได้รับจากประสาทสัมผัสทั้ง 5 คือ ตา หู จมูก ลิ้น สัมผัส นั้น เป็นเพียงความสุขหรือความสนุกสนานที่เกิดขึ้นเพียงชั่วคราว  เมื่อใดที่มันลดลงเราจึงรู้สึกไม่สุข ไม่สนุก นานเข้าก็กลายเป็นความทุกข์ เหตุนี้ มนุษย์ส่วนใหญ่จึงดำเนินชีวิตอยู่ด้วยการเสพความสุขและความสนุกสนาน โดยอาศัยตัวกระตุ้นที่ต่างกัน  เงิน รางวัล ความสำเร็จ ตำแหน่ง ชื่อเสียง การยอมรับ  แม้แต่ความรัก จะกลายเป็นสิ่งเสพติดได้ทันทีหากเรารู้ไม่เท่าทันและเสพมันอย่างขาดสติ คุณได้เรียนรู้จากหัวข้อ สารเคมีและฮอร์โมนแห่งรัก มาแล้วว่า ความสุขที่เกิดขึ้นจากตัวกระตุ้นเหล่านี้เป็นปฏิกิริยาทางเคมีในสมองที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น เมื่อพวกมันหมดฤทธิ์เราก็ต้องแสวงหาตัวกระตุ้นเดิมๆ ด้วยพฤติกรรมเดิมๆอีก  

• หลายชีวิตที่จบลงคาเข็มฉีดยาเสพติด  
• เด็กหนุ่มที่ฟุบตายหน้าจอคอมพิวเตอร์เพราะเล่นเกมส์ข้ามวันข้ามคืน  
• ผีการพนันที่นำหายนะมาสู่ตนเองและครอบครัว 
• คนเสพติด sex ที่รับเชื้อ HIV เพิ่มอยู่ตลอด  
• ผู้ปกครองเสพติดอำนาจในหลายประเทศที่กลายเป็นฆาตกรสั่งฆ่าเพื่อนร่วมชาติได้อย่างเลือดเย็น 
• สุดท้ายคือ คนเสพติดรัก ที่ต้องสังเวยชีวิตตัวเอง อาจรวมถึงชีวิตคนรักทั้งเก่าและใหม่         

              มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้นที่มนุษยชาติจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข หนทางนั้นก็คือ การยอมก้าวออกจากวิถีชีวิตเดิมๆที่เต็มไปด้วยสารพัดสิ่งเสพติด ไปสู่ชีวิตใหม่ที่มีอิสรภาพอย่างแท้จริง คือ

                                                     

                                                     " ชีวิตที่ไม่เสพติดอะไรเลย "